ഞാന്‍ അമ്മ.



13.07.2014

2014 ജൂലൈ 13 വെളുപ്പാന്‍കാലം.. എല്ലാരുടേയും ഉറക്കം കളഞ്ഞ്12.30 ന് എല്ലാപേരും കൂടി നെടുമങ്ങാട് ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലേയ്ക്ക് പോയി. ഒരു മാസം മുന്‍പ് നടക്കാന്‍ പോകുന്ന പ്രസവം ആയതിനാലും അടുത്ത കാലത്ത് ജില്ലാ ആശുപത്രി ആയതിനാലും ഉള്ള അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളുടെ അഭാവത്തില്‍ എന്നെ അവിടെ നിന്ന് എസ്.എ.റ്റിയിലേയ്ക്ക് അയച്ചു.

                                             നെടുമങ്ങാട് മുതല്‍ എസ് എ റ്റി വരെയുള്ള യാത്രയില്‍, അമ്മയുടെ എല്ലാ വേദനയും അറിഞ്ഞ് പ്രസവിക്കണം എന്ന് മാത്രം ആയിരുന്നു മനസ്സില്‍. 2 മണി മുതല്‍ എസ്. എ. റ്റിയിലെ ലേബര്‍ റൂമില്‍.. നിരനിരയായ ബെഡുകളില്‍ നിന്നും നിലവിളികള്‍, അലറി കരച്ചിലുകള്‍... അക്ഷമരായി ഓടുന്ന ഡോക്ടര്‍മാര്‍, നഴ്സ്,..

                                              രാവിലേയും ഉച്ചയ്ക്കും ആഹാരം കഴിയ്ക്കാന്‍ പുറത്തേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ തളര്‍ത്തിയ കാഴ്ച മറ്റൊന്നായിരുന്നു. പ്രസവ സമയത്ത് അമ്മമാരുടെ ആശ്വാസ വാക്കുകളോ സഹോദരങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസമോ അച്ഛന്‍റെ തണലോ അല്ല വേണ്ടത്.. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കരുതലാണ്.. പ്രവാസത്തിന്‍റെ മണല്‍ പരപ്പില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ തളര്‍ത്തി.

                                              വേദനയുടേയും വീര്‍പ്പുമുട്ടലിന്‍റേയും നീണ്ട പതിനേഴര മണിക്കൂറുകള്‍ക്ക് ശേഷം "പപ്പു"  ജനിച്ചു. വേദനയുടേയും അഭിമാനത്തിന്‍റേയും കണ്ണുനീര് തുള്ളികള്‍ എന്‍റെ കാഴ്ചകളെ എന്നില്‍ നിന്നും അകറ്റി.

                                              എന്‍റെ  ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും സുഖകരമായ നിദ്രയായിരുന്നു ശേഷം. നീണ്ട ഉറക്കത്തിന് ഒടുവില്‍ പപ്പുവിനെ എന്‍റെ കൈയില്‍ കിട്ടി. ഇളം റോസ് നിറമുള്ള ടൌവ്വലില്‍ പൊതിഞ്ഞ് ചെമപ്പ് നിറമുള്ള ഒരു ഗോളം. ഞാന്‍ ഒരു അമ്മ ആയിരിക്കുന്നു. കണ്ണുനീരിന് കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്ന ശീലമുണ്ട്.. !
 
                                                 ആദ്യത്തെ സ്നേഹ ചുമ്പനം കുഞ്ഞിന്‍റെ നെറുകയില്‍ പതിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ണ് തുറക്കാതെ തന്നെ ആ ചെമന്ന ഗോളം ഒന്നനങ്ങി. പിന്നെ വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക്.. എത്രപെട്ടെന്ന് ദിവസങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും കടന്നു പോയി..

                                               ആറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം  ഇന്ന് മാതൃത്വത്തിന്‍റെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.  സ്നേഹമായ അമ്മയും, സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല എല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളേയും സ്വന്തമായി കാണാന്‍ പഠിപ്പിച്ച ടീച്ചര്‍ അമ്മായിയും... മാതൃത്വം എന്ന അനുഭവത്തിന്.. നന്ദി ഗോവിന്ദ്.. സ്നേഹം മാത്രം.
            

(പഴയ കാര്യം പുതിയ രീതിയില്‍)



അഭിപ്രായങ്ങള്‍

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ

ഈ ബ്ലോഗിൽ നിന്നുള്ള ജനപ്രിയ പോസ്റ്റുകള്‍‌

പേര്

 എനിക്ക് അയാളോട് വെറുപ്പ് തോന്നി. തിരക്ക് പിടിച്ച നഗര വീഥിയിൽ അയാളുടെ കാലടികളെ പിൻതുടർന്ന് നിശ്ശബ്ദം ഞാൻ നടന്നു. നമുക്ക് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന പെൺ കുഞ്ഞിനായി കണ്ടു വച്ച പേരിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ ഓർക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. അത്രയും തന്നെ മറന്നു പോയിരുന്നു. അയാൾ ഇടയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി, നീ കൂടെ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് ആ കണ്ണുകൾ ചോദിച്ചു. അയാളോടൊപ്പം ചൂട് മസാല ദോശ കഴിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ വെറുതെ ചിരിച്ചു പോയി. എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രണയമില്ല. പ്രണയം മരിച്ചു പോയി. എന്റെ മനസ്സിന് ഒരു തണൽ വേണം. എന്നെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള തണൽ. മഞ്ഞിലും, മഴയിലും പൊള്ളുന്ന വെയിലിലും എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കുന്ന തണൽ. എന്റെ നിശബ്ദതയിൽ പല്ലിറുമ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഇടതു കൈ കൊണ്ട് അയാൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകളെ പിന്നിലേക്ക് നീക്കി വച്ചു. പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് നാണം തോന്നി. തണുത്ത അയാളുടെ വിരലുകൾ എന്നിൽ പ്രണയം പടർത്തി കടന്നു പോയി. നിശദതയുടെ നിമിഷങ്ങൾ എന്നെ കരയിച്ചു. അയാളുടെ മുന്നിൽ എന്റെ കണ്ണീരൊളിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ ബസിലേയ്ക്ക് കയറി ഞാൻ ആ ജനാലക്കരികെ ഇരുന്നപ്പോൾ പുറത്തു നിന്ന് അയാൾ എന്നോട് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വീണ്ടും കര...
കൂടുതൽ‍ വായിക്കൂ

ഞായർ

ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോഴേ മനസ്സിന് വല്ലാത്ത വെപ്രാളം തോന്നും. പണ്ടൊക്കെ സ്കൂളിൽ പോണം എന്നുള്ളതാണ് വിഷമം. ഇപ്പോഴോ.. ജീവിതം വളരെ യാന്ത്രികമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ഒരേ പ്രഭാതം, ഒരേ പകലുകൾ, ഒരേ മുഖങ്ങൾ.. ഒരേ വൈകുന്നേരങ്ങൾ.. ഒരേ രാത്രികൾ.. ഉറക്കം എന്ന മഹാത്ഭുതം പിണക്കം നടിച്ച്  പിടിതരാതെ വഴുതി മാറി   നടക്കുന്നു. മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. അനിവാര്യമാണ്. നല്ല പ്രതീക്ഷകളോടെ എന്നത്തേയും പോലെ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കട്ടെ.. ശുഭരാത്രി!
കൂടുതൽ‍ വായിക്കൂ

ഒറ്റ

നിന്റെ ഭ്രാന്തുകളാണ് നിന്നെ നീയാക്കുന്നത്. എല്ലാർക്കും ഓരോ ഭ്രാന്തൻ മുഖങ്ങളുണ്ട്. ചിലർ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും ഒളിപ്പിക്കുന്നു. നീ ആ ഭ്രാന്തിന്റെ പുറകെ യാത്ര ചെയ്യുന്നു. സത്യത്തിൽ ജീവിതത്തെ സുന്ദരമാക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഭ്രാന്തൻ ചിന്തകളുടെ യാത്രകൾക്ക് പുറകേ പോകുമ്പോൾ ആണ്..
കൂടുതൽ‍ വായിക്കൂ